Sunday, May 10, 2009

Familie op visite!


Het is zondag middag. Na veel glorieuze zonneschijn, ben ik nu in een internet cafe aan het schuilen voor de regen. Hmmm. Ik hoop dat de tropische bui de verzengende hitte een beetje kan verdrijven.

Het is een typische zondag voor mij hier op Bali.... Rustig opstaan, met de fiets over het strand naar de mini markts van cafe Batur Jimbar waar ik met Nana, DInnia, Erni&Lisa en Sinta heb afgesproken. En daar eten we heerlijk Indisch, van katoprak, gado gado, nasi kuning en otak tot bebek goreng (eend) terwijl we ook toegeven aan onze verslaving aan de heerlijke quesedilla's en verse juices.
Het is een rustige zondag, en lekker om zoveel vriendinnen om me heen te hebben, want na alle heerlijke drukte van familie om me heen, was het ineens weer errug rustig in huize Weltevree in Sanur!

Allereerst kwam Indah, het 9 jarige zusje van Nana aan in Bali. Dit was de eerste keer dat ze buiten haar geboortestad, Cirebon, in Java kwam. En meteen met haar neus in de boter natuurlijk, want grote zus Nana wilde Indah zoveel mogelijk laten genieten en verwennen. We gingen meteen de volgende dag naar Bali Safari Park. Na Uganda stelt dit natuurlijk niet veel voor, maar aduh, voor zo'n grietje uit Cirebon was dit natuurlijk een geweldige belevenis.


De volgende dag kwamen Jo, Joost en de kids al aan.

Na een enorm lange vlucht was iedereen natuurlijk geradbraakt. Maar het opblaaszwembadje, waar we 5 weken over gedaan hadden om het op te blazen, kwam goed van pas. Toch altijd weer een wonder hoe kinderen zich helemaal niets aantrekken van een taal barriere, Sofie en Franke konden makkelijk communiceren met Indah.


Een paar daagjes in Bali, en toen met z'n allen naar Gili Trawangan.

Snorkelen, zwemmen, lekker eten .... VAKANTIE!

Een weekje op GT en toen nog 2 nachtjes op Bali, en toen waren we weer zonder familie.... Ach een beetje Remy is lekker, maar het geweldig om familie op bezoek te krijgen.

Volgend jaar maar weer naar Nederland op vakantie!


Dikke kussen!
Anne





Wednesday, April 22, 2009

Aduh! Zoveel te doen, zo weinig tijd!

Even een paar fotoos ... verhaaltje komt later wel!

Eerst, de bruiloft van Sinta en Miranda....

iedereen in het wit.










































En wonder boven wonder, niemand viel in het zwembad. Ook niet in de late uurtjes!
Het was een erg leuke dag. Serieuze plechtigheid, en in de avond fantastisch Indonesisch eten, compleet met Babi guling, en travestieten optredens ... wat will je nog meer?
terug op kantoor hebben we zoveel deadlines, dat we af en toe een beetje gek worden. Of welicht waren we dat gewoon allang, en komt het nu allemaal naar buiten.

Op 21 April besloten we Ibu kartini dag te vieren, tesamen met de rest van (school gaand) Indonesia.
En so waren we allemaal verkleed in sarong en kabaja, en natuurlijk is DAt net de dag dat we de veiligheids test moeten doen. Allemaal rond rennen met ministapjes in onze sarong!


En wat houdt me dan nog een beetje geestelijk gezond .... een margarita cocktail!

Samen met vrienden, die heel toevallig ook nog eens mijn colega's zijn, lekker naar Echo beach voor de beroemde beach house barbeque en cocktails.

Over 3 dagen komen Jo-ost en de kids! Om het helemaal een full house te maken, hebben we ook Nana's zusje van 9 uitgenodigd. de hele week zijn we al druk in de weer om het huis semi kind vriendelijk te maken, en natuurlijk heel veel spullen te kopen voor de kids. We zien ze maar eens per jaar, dus verwennen!

Nana was wel geschokt toen Jo zei dat de kinderen graag een pizza margarita willen eten. Een cocktail op de pizza? Da's echt weer typisch nederlands ....

Als onderdeel van Nana's "wennen aan de nederlanders" cursus, hebben we ook gefietst....

dat ging ok, en het zingen van Dikkertje Dap is ook geen probleem meer. "In de Maneschijn" levert iets meer problemen op, omdat de zin "een duizenpoot die schoenenpoetser is" teveel vreemde rochelende klanken heeft ....










Oh, en deze foto blijft verspringen ... dit is nog de bruiloft!










Nog een kantoor fotootje ....

Tuesday, March 10, 2009

Even in Ghana

Tja, deze site heet dan wel Balinese adventures... Maar de laatste tijd ben ik vaak op reis voor werk, of, zoals in December ... lekker op vakantie. Eind February was ik ruim 10 dagen in Kupang, West Timor, voor een grote VSO conferentie. Tijdens de conferentie bekijken we onze programma's, leren we van successen en minder geslaagde interventies, en bepalen we samen met onze partners en vrijwilligers de richting van de programma's. Naast keihard werk, is het ook errug leuk. Het hoogtepunt voor mij is altijd de culturele avond, (alhoewel het steeds moeilijker wordt om iets Nederlands te vinden ... dit jaar deden we de 7e 7 ....) en de 'community day'. Kijk maar eens naar de foto's hier rechts in de dia show.
Maar terug naar Ghana....
GHANA??? WEST AFRIKA????
Jazeker!

Even terug in Afrika, voor werk, een kleine week.

Het voelde meteen vertrouwd aan op het vliegveld.... Overal de advertenties van mobiele telefonie... Het grote gele Afrikaanse merk dat we ook in Uganda gebruikte straalde me gelig tegemoet. Ineens ben ik geen reuzin meer ... Overal stevige dames in kleurrijke gewaden. Met geweldige lach en langzame maar stevige tred ... Welkom in Ghana. De mannen zijn ook errug grappig. Was eigenlijk alweer vergeten hoe het zat... Binnen 10 minuten even zovele telefoon nummers gekregen van hoopvolle gespierde meneren. Ha ha ha. Wat een verschil met Indonesia!


Ik ben helemaal kapot van de lange reis, ik vertrok zaterdag ochtend 9 am Indo tijd, en kom zondag middernacht Indo tijd aan. PLus de jet-lag, want het tijdsverschil is maar liefst 8 uur met Indonesia.

Gelukkig heb ik 2 dagen de tijd om bij te komen, voordat ik hard aan de slag moet met allerlei financiele regelingen.


Allereerst moet ik natuurlijk shoppen. Het is grappig dat de techniek van batik is overgewaaid vanuit Indonesia. Maar het ziet er heeeeel anders uit. Vele grotere motieven. En vele male grotere kleding. Ik kan hier gewoon een jurk kopen. he he. Als ik dat zou willen tenminste! he he

Na het shoppen, begin ik al in te storten, maar ik moet wakker blijven, anders kom ik nooit in het juiste ritme ... Vandaar dat ik met twee collega's naar het strand ga. Hmmm.

Het is echt ongelovelijk druk... Maar alleen recht voor de badmeester! De meeste mensen kunnen niet zwemmen, en willen daarom alleen in het water waar de badmeester (baywatch?) hen kan zien. Ik vrees alleen dat er zoveel mensen zijn, dat de Ghanese David Hasselhof nooit een drenkeling in de gaten kan krijgen.





Op de terug weg komen we met oonze taxi in de file. Samen met de rest van Accra. En terwijl we in een langzame rij door Accra schuifelen, staan er honderden verkopers langs de weg en tussen de auto's. Nou begrijp ik water, drankjes en eten. Maar wat dacht je van hetvolgende aanbod: stropdassen, t-shirts, wc papier (24 rollen), uien, wonderlijm, een ingelijst schilderij, een boek " toespraken die de wereld veranderden", een ingelijste calender van Obama met gezin, tweedehands broeken, uien, petjes, vlaggetjes, posters, uien, een engels woorden boek, rattenvallen, ondergoed, opwaardeerkaarten voor mobiele telefoon, naamkaartjes houder voor om je nek, uien, stofdoeken, maskers, leesbrillen, uien, CD'd, computer tas, riemen en natuurlijk uien. Geweldig!
Net als vroeger de SRV man, weet je nog? (de SRV man, de SRV man, de SRV man die brengt alles bij u thuis!) Maar deze brengt het dan bij uw auto. Ook handig!
Spreuk van de dag" Madame ... I like your stretch".
Nou draag ik echt geen stretch dingen, zeker niet in de hitte. Dus wat bedoelt deze vriendelijke jongeman in helemlsnaam? Oh, mijn lichaam. Ok dan ...

Wednesday, March 4, 2009

Wednesday, February 11, 2009

Een avondje met VSO staff


Net voordat de nieuwe vrijwilligers aankomen, en we even niets te doen hebben na een lange stressvolle dag (WEEK!!!) is er altijd 1 ont-stresser ..... Foto's maken in de stijl van 'America's next top-model'!

Wednesday, February 4, 2009

Regen en regen en regen


Regen ....


Een heleboel regen ...


Straten lopen onder, mijn tuin drijft weg, alle mieren hebben een noodonderkomen gevonden in mijn keuken en op al mijn kleren, leren schoenen en aanverwante artikelen komt een groening bontvelletje ... Het is weer regen seizoen...


En heel af en toe schijnt de zon en is alles zoooooooooo heet dat het nog net zo nat is, alleen deze keer van het zweet. Geweldig. Het natte seizoen heeft wel wat.


De straden zijn grijs. Nee, niet van een of ander natuurverschijnsel, maar van de grijze koppies van de overwinteraars. Het is net al de wildebeest migratie op de savannes van de de Ngorogoro in Tanzania wanneer ze op zoek gaan naar groen sappig gras in Kenia .... De gepensioneerden van Holland komen in hordes af op de goedkope stranden en regen van Indonesia, Bali.
Sanur is altijd al veel rustiger dan Kuta of Siminyak, maar nu voel ik me piepjong tussen het grijze grut. Ik ga binnenkort voorstellen of ze Sanur gaan hernoemen naar Juliana oord of zo. Weltevereden. Of Buitenzorg, lekker tempo doeloe. Duinrust.
Misschien open ik binnenkort wel een broodje van Kootje. Of nog beter ... en rollator service shop!
He he!

Friday, January 9, 2009

Vakantie!


Allereerst natuurlijk een sparkelend sprankelijk kleurrijk en gezond 2009 voor iedereen!


Mijn 2009 is goed begonnen, met een lekkere vakantie waar ik maar 5 maanden naar uitgekeken heb! ha he. Een paar fotoos zijn te vinden op http://www.flickr.com/photos/pixanne/ .

(WERK IN UITVOERING!)

Ik ben natuurlijk helemaal gek van Thailand, de stranden, de blauwe wateren, HET ETEN, de fraaie tempels en natuur, de Thai mensen zelf en het geweldinge Ta-english accent ... ("execute me!").
Maar ik reis verder en verder om aan de hordes touristen te ontsnappen, en uiteindelijk moet ik bekennen ... Ik hoop dat Indonesia NOOIT zo touristisch wordt. Ik gun de Indonesiers zo hun inkomen van de toeristen dollar, euro of roebel, maar please please please, niet zoals in Thailand.

Ik begon mijn super relaxte vakantie in Phuket. Allereerst twee nachten op een stil strandje voordat ik op 13 December incheckte op een "live-aboard". Voor niet-duikers, dit betekent dat je tijdelijk op een boot leeft zodat je lekker ver de zee op kan om op moeilijker te bereiken plekken kan duiken.
Deze liveaboard ging speciaal naar de Similan eilanden en de Mergui Archipelago in Myanmar (Burma).


De organisatie was Duits en oh boy, dat heb ik geweten! ha ha! Van de 13 deelnemers was ik, tesamen met een Braziliaans echtpaar, de enige niet-duitser. Nou is het grote voordeel van een Duitse liveaboard, dat je een geweldig ontbijt krijgt ... Donker brood, echte boter, eieren in iedere gewenste manier van bereiding en natuurlijk VLEESWAREN! Ja, dat zijn zo van die dingen waar ik nu op kick, omdat het zeer ongebruikelijk is in Azie (behalve natuurlijk de plastic plakken obligate ham), maar ik heb het hier over swartwalder shinken! Salami! Bierwurst! HA!

Maar het allergrootste nadeel is het fenomeen SPEEDO. Speedo is een merk badkleding. Maar in het engels wordt het ook gebruikt om kleine strakke zwemboekjes aan te geven, ook wel aangeduid met de fraaie benaming "banana hammock" oftewel "bananen hangmat"... IK laat de naamsverklaring aan jullie fantasie over! Anyway, op deze boat waren er maar 3 vrouwen, en ALLE Duitse mannen, en laat me benadrukken dat het GROTE FORSE mannen waren, met hier en daar een hangbuik, dus al die duitse mannen. droegen zonder uitzondering, een speedo (banana hammock)! ha ha ha!

Dus het thema van duitse liveaboard was echt vleeswaren.
En erwtensoep.

Wat hoewel ik prachtige dingen gezien heb, boven en onderwater, het zicht was verschrikkelijk slecht. Alsof ik in dunne erwtensoep zwom. Misschien waren er wel 795 haaien om me heen, pirouetjes aan het zwemmen met een hoela hoep rokje aan, maar het zicht was zo slecht ... ik zag ze niet. Behalve deze luipaard haai (ook wel zebra haai genoemd)


Ik zag wel geweldige leeuwvissen, anemone fishes (nemo) , murenen in allerlei soorten en maten, schorpioen vissen, haaien, manta's en ongelovelijk grote scholen (en dus moeilijk te missen!) baracuda's en tonijnen. Echt prachtig hoor! Ik heb sinds kort een onderwater camera, een heel eenvoudig dingetje, maar het is echt moeijlijk om goede foto's te maken, vooral als er veel plankton in het water is, omdat de camera niet kan scherpstellen. Maar omdat er overal leeuwvissen, murenen en schorpioen vissen waren, heb ik lekker kunnen oefenen ... Zij bewegen namelijk amper! ha ha ha!


Kao Lak, aan de Andaman zee. Deze plaats is tijdens de Tsunami zo goed als weggeveegt, maar 4 jaar later, en er is weinig van die vernietiging te merken. Het is helemaal volgebouwd langs de weg en aan het strand. Het strand is overigens prachtig. Gouden stranden, azuur blauw water .... een paar rotsen erbij om het visuele effect af te maken. Hier en daar vind je op de palmbomen fotoos van omgekomen toeristen, als herinnering aan de vernietigende kracht van de tsunami.

Maar de reden waarom Kao Lak zo populair is, is niet alleen te danken aan het strand, of nabij gelegen Nationale Park... Nee, de grootste reden is het Marine National Park, de Similans.