Hup Holland Hup!

Mei, alweer voorbij

Mei, alweer voorbij en nog steeds niets op mijn blog geschreven….

Gelukkig blijf ik wel gewoon fotoos maken, dus iedere keer als ik ze op mijn computer download, word ik er weer even aan herinnerd … misschien leuk om te delen met alle familie en vrienden…Maar aangezien tegenwoordig iedere kleuter al een eigen website heeft, weet ik eigenlijk ook niet zo goed of eigenlijk iemand wel tijd en zin heeft om te lezen… En zo niet, dan misschien even lekker plaatjes kijken!

Nadat ik weer opgekrabbeld was van mijn long –en andere ontstekingen, was het weer vol aan de bak. Het was erg druk op het werk en daarnaast ben ik samen met Nana en andere vrienden en collega’s betrokken bij een ander vrijwilligers project; wij geven in de avond uren les aan een group gehandicapte jong-volwassenen. Dit is onderdeel van een groter project, van 3 van onze partner organisaties. Het is eigenlijk een werkvoorbereidings traject, voor mensen met een handicap die nog nooit buitenshuis gewerkt hebben. Er zijn lessen in Engels, werken met computers en sociale vaardigheden. De lessen zijn in de avond uren, zodat iedereen met een baan ‘s avonds als vrijwillige docent een bijdrage kan leveren. Ik vind het echt heerlijk om te doen. Zwaar, ingewikkeld, vermoeiend (na een lange dag op het werk van 6-9 ‘s avonds!), maar hartstikke leuk. De coordinator, heeft geen lessonplan of zo ontwikkeled, er is alleen een onderwerpen lijst, dus iedereen moet iedere keer als je een les komt verzorgen, ook het lesmateriaal zelf inelkaar draaien. Dus jeuken mijn handen en wil ik het project adopteren! Ha ha ha.

Ik schreef al eerder dat er eigenlijk constant ceremonies op Bali zijn. Ik weet nog goed, de allereerste keer toen ik in Bali aankwam, dacht ik "Ik hoop dat ik een keetje een ceremonie mee kan maken!" En na 5 dagen vakantie dacht ik al, "Ok, ik hoop dat ik vandaag GEEN ceremonie zal meemaken". Kun je nagaan als je op Bali woont ...

Maar eigenlijk vind ik iedere ceremonie weer gewoon leuk en bijzonder. Behalve als ik heeeeeeeel lang in de file moet staan. In mei kwam een van de belangrijkste ceremonies weer voorbij, Galungan en Kuningan. Dit is twee keer per jaar. De feestelijke periode duurt 10 dagen. Bij ons op kantoor begint het altijd met het maken van een PENJOR. Een “bamboe altaar paal” (tja. Letterlijke vertaling!, snap dat je daar niet een-twee-drie- wijzer van wordt!) moet bij ieder ingang van huis of dorp geplaatst worden. Op kantoor is dat altijd een geweldig excuus om buiten te knippen en te plakken en the giechelen en als team bij elkaar te komen. De laatste twee keer waren erg grappig, want na 3 jaar zijn wij, de niet hindoes op kantoor, gepromoveerd tot het zonder toezicht penjor’s maken. We waren zowiezo al een raar groepje in de rest van de straat, want normaal gesproken maken de mannen alleen een Penjor, en op kantoor hebben we bijna alleen vrouwen. Kakelende giegelende vrouwen, dus we kunnen het niet eens ongemerkt doen. Maar goed, Galungan dus. Tijdens Galungan komen de geesten van overleden voorvaderen weer terug op aarde om gezellig met de familie samen te zijn. Ter voorbereiding moet natuurlijk alles schoongemaakt en gereinigd worden. Ook zijn er veel dansen en andere activiteiten om de voorvaderen te vermaken. Rond ons nieuwe huis hebben we natuurlijk ook

weer een tempel(tje). Op Kuningan kwam onze hulo in de huishouding even langs om ook bij ons offers te brengen. En even later de huiseigenaar. En een paar Balinese vrienden. EN mijn collega’s. Gelukkig zijn Balinezen erg pragmatisch met de offers. Het gaat om het gebaar. Als de wierrook op is, mag je alles gewoon opeten. Wij hoefden dus even geen boodschappen te doen!!

Eugene en Marleen uit Nederland kwamen op vakantie naar Bali, brachten veel verzoek nummertjes zoals echte oude kaas, drop en Jazz magazines mee. En natturlijk ... ORANJE BOVEN spullen! Nu kan ik met boa's en bombarie naar het voetbal gaan kijken! En als bedankje moesten we natuurlijk naar de karaoke!

Verder.... ga ik morgen verder schrijven maar nu alvast de fotoos neerzetten....

Paashazen en stress konijnen en een nieuw huis

Vrolijke paasdagen!

Ik ben af en toe meer een stress konijn dan een paashaas....

Druk en stress natuurlijk als een van de vrijwilligers of staf ziek wordt hier in de tropen, maar ook vanwege visa perikelen, het contract met de regering van Indonesia en natuurlijk lange hete dagen op moeilijke wegen naar indrukwekkende projecten. Tegenwoordig valt het eigenlijk met de stress wel mee, het is meer vermoeidheid van alle drukke dingen. Dit is zeker geen 9-5 baan, en onze VSO noodgevallen telefoon is 24 uur per dag bemand/bevrouwd. Maar als ik niet de nood-telefoon dienst heb, en ik hoef niet te reizen naar een van de verre plekken, dan gebruik ik het weekend om heerlijk bij te tanken. Ik woon ten slotte in Bali! Strand, karaoke, heerlijk eten (Sorry Simone!), snorkelen, duiken, vrienden, hmmmmmmm!

Eens per jaar hebben we een "mega-event". Dan brengen we al onze lokale partner organisaties en vrijwilligers bij elkaar voor een workshop.
Het is meestal een hele tour om te organiseren, qua programma, en ook logistiek. Mijn favoriete onderdeel is de "community day". Heel veel van ons werk is adviseren, onderhandelen en werken met de organisaties. Niet iedereen (en zeker ik niet) kan direct met de communities werken. Maar als we toch alle vrijwilligers bij elkaar brengen, dan moeten we ook gebruik maken van al die welwillende mensen! En kunnen we echt met de poten in de modder de handen uit de mouwen steken (en meet van dat soort cliche-uitdrukkingen, maar wel waar!).
Deze keer deden we samen met de lokale bevolking een schoonmaak actie op het strand en gingen we koraal planten! Tja, ieder excuus om in de zee te zijn, he he!










De hele week verliep goed, en dat was maar goed ook, want tussen alle bedrijven door moest ik ineens ook gaan verhuizen!

Ik heb al eerder geschreven over de kuddes overwinteraars in Bali, de grijze golf. Meer en meer gaan deze grijze gepensioneerden niet meer terug naar Nederland.... En wat heeft dat nou helemaal met mij te maken??? Nou, omdat ze allemaal enkele jaren in Bali willen blijven, betalen ze 5 jaar vooruit.... En dus gaat de huur huizen markt hier HEEL ERG omhoog. Mijn huisbaas wilde daar ook aan meedoen, en verhoogde onverwachts de huurprijs met 20%. Nou heb ik een geweldig huis, maar ook een beetje groot. En nu dus ineens ook duur.... Daarom ... verhuizen!

TADA.... Afgelopen week zijn Nana en ik verhuisd naar een ander Balinees huis.

Iedereen is welkom want we hebben weer een geweldige logeer kamer!

Eindelijk een teken van leven.... in de Similan Islands, Thailand!

HMMMMMMMMM!
Even een weekje er tussenuit om te gaan duiken met Wicked Dive in de Similan Islands.
Het leven aan boord van zo'n duik boot is erg simpel... je eet, duikt, rust, eet, duikt nog eens een keertje en dan moet je natuurlijk weer eten en rusten.... HEERLIJK!

Prachtige dingen weer gezien en, zoals je in de eerste foto kunt zien, ook van errug dichtbij! manta's, haaien, octopus, slangen en natuurlijk miljoenen mooie gekleurde visjes.

Ik ben de komende weken weer hartstikke druk, dus dit was even een welkom tussendoortje.

Vanaf 1 April ga ik verhuizen naar een wat kleiner huis. Nana en ik gaan daar (weer) samenwonen, du je kunt binnenkort foto's en verhaaltjes verwachten.

Tot snel!

Familie uitbreiding!

Make photo slide shows at www.OneTrueMedia.com

Rennende koeien!

Klik op de video!

Aan het einde van de oogst tijd, wordt in Negara, West Bali, het Makepung festival gevierd. Met water buffels wordt er als een soort Indonesische versie van Ben Hur over smalle zandpaadjes tussen de droge sawahs geraced.


Oorspronkelijk komt dit gebruik uit Java, Madura, maar het is nu helemaal ingeburgerd in de Balinese beleving. En het was een echte beleving.


Dierenvrienden, let op, nooit naar dit soort of enige andere vorm van racen met dieren gaan, want het gaat er natuurlijk niet echt zachtaardig omgesprongen met de goeie lobbussen.... En dat is echt het rare van de relatie met de dieren. je ziet van te voren en na de races alle mannen liefderijk met de buffels omgaan, ze verzorgen, vertroetelen...


Maar oh wee, tijdens de race veranderen de meesten in bloed dorstige racende maniakken. een beetje zoals de \zachtaardige glimlachende beleefde Balinesen veranderen zodra ze op hun motortje zitten ...

Maar het was echt gaaf om mee te maken, in de droge sawah, op tijd opzij springen om de buffels die uit de baan vliegen niet over je heen te krijgen! Dus heb ik toch nog een beetje aan sport gedaan!

Hollen of stilstaan!

In mijn vrije tijd is het heel erg hollen of stilstaan. Of beter gezegd, uitgaan of hangmatten.

Er zijn weken dat ik letterlijk alleen in mijn hangmat lig te studeren of te lezen, mijn avonden gebruik om miljoenen t.v. series te kijken (Ugly Betty! True Blood! PSych! Will&Grace) of met Nana ouderwetse films en musicals (101 dalmatiners, Mary Poppins, Sound of Music, West Side story) en die blijven daarna dan gegarandeerd nog weken in mijn hoofd nazingen.

Druk genoeg! Dan in het weekend naar het strand, lezen en studeren, uiteten met vrienden en op zondag achtend naar cafe batu jimbar for de geweldige snacks. Ik pas dan ook helemaal in Sanur, dat het domein is van rustige oudere touristen en families en waar religieuse Balinese taken en processies nog serieus genomen worden. Of, zoals ze aan de andere hippe en drukke kant van Bali wel een zeggen, geen Sanur maar Snore (snurken). Buiten het seizoen is alles rond 10 uur dicht!

En dan zijn er ook weer tijden, dat ineens alles tegelijk gebeurt! het Sanur Village festival (klik hier!) staat op het punt van los barsten, met enerverende niet-hippe activitieten zoals vlieger wedstrijden met MEGA vliegers, tentoonstellingen, kook wedstrijden, muziek en heel, heel veel lekker eten. het Q film festival is net begonnen, een gaaf concert van Anggun, visite van een vriend dus vaak uitgaan, mijn god, wat nou snore?

Ik ben bek af en van alle het stress van het werk ga ik maar iets anders heel Balinese doen. Of eigenlijk, ondergaan! een massage! hmmmm. Ik ben nooit zo van het gefriemel aan mijn lijf geweest, en massages ben ik eigenlijk pas gaan waarderen sinds ik zelf een cursus gedaan heb ik Thaise massage in Thailand. Als onderdeel van de cursus moest je ook steeds zelf gemasseerd worden, aangezien alle studenten op elkaar moesten oefenen. Dat leverde soms genante tafrelen op, aangezien er een paar intieme grepen zijn, die je toch niet wil oefenen op de eerste de beste ... zou je denken ...


Hier in Bali is de massage onderdeel van het leven en je gezondheid, niet een luxe. Alhoewel de toeristen industry dat er natuurlijk wel van gemaakt heeft, met alle spa behandelingen zus en zo. Balinese massage is een combinatie van voorzichtige stretches, acupressure and aromatherapy olien om de bloedstroom, zuurstof en 'qi' (energie stromen) te verbeteren, en als resultaat heerlijke ontspanning. Er worden verschillende technieken op je losgelaten, zoals het rollen van je huid, kneden en drukken en krachtige strelingen. het hangt natuurlijk heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel erg af van je masseuse, hoe dit in de praktijk uitpakt.
Soms heb je een hele jonge meid, die alleen een beetje streelt met olie, YEK. En soms is het zo hard dat ik het gevoel heb dat ik gemarteld wordt. dat heeft me in iedergeval geleerd dat ik absoluut geen aanleg heb om James Bond te worden, want na twee miuten van zo'n massage ben ik in staat alle staatsgeheimen door te geven om haar maar te laten ophouden.

In Thailand was mijn eerste Thaise massage instructrice ook van het harde soort. Zo'n beetje alle gevoelige plekken op mijn lijf, werden tot het blauw was gekneed met harde hand. en toen ik jammerend en tranen lekkend op de tafel lag, zei, ze "hiet moet je aan wennen, want als je verder leert moet je brandende bamboe stof kunnen vasthouden! Ik heb hier mijn vaste plek voor mijn massage, Mandurah. Het is een kleine spa, waar je allerlei behandelingen kunt krijgen. Ik ga meestal gewoon vor de Balinese massage, en Nana voor de javanese luluran. Dat is dan weer oorspronkelijk een ritueel voor de bruiloft aan het vorsten hof in Java. In het echie begint dat met een massage, maar dat slaat Nana dan weer over. Ze will allen het spulletje dat bestaat uit rijstmeel, sandalwood, jasmijn en geelwortel. Dat wordt op je lichaam gesmeerd en als het eenmaal droog is, weer eraf gerold, zodat je helemaal verfrist uite komt. Daarna in een bad met bloemen of met traditionele kruiden.

Ik krijg er meetsal niet veel van mee, omdat ik helemaal relaxed en in de zevende hemel op het andere bed lig. In het begin moest ik heel erg wennen. Wist ik veel wat er allemaal ging gebeuren op de massage tafel. het gaat er allemaal heel zedig en bijna preuts aan toe zolang je op je buik ligt met een papieren wegwerp onderbroekje ... Maar na de drukpunten op je rug, gaat de olie erop voor het betere kneed werk. De dames zijn dan meestal niet zo voorzichtig meer. Met een flinke ruk wordt mijn nep onderbroekje naar beneden getrokken om beter te kunnen kneden. ha ha. En voordat ik kan protesteren, is de verantwoordelijke dame al op mijn rug geklommen. okay , okay, ik zal niet ontsnappen. Maar ontspannen..... HMMMMMMMMMMMMM kan niet wachten tot de volgende massage!

En mijn sociale programe voor deze week:

• vandaag naar Sanur festival voor het lekkere eten, en daarna na afsluit film van q-festival
• Morgen avond naar Sanur festival
• Zaterdag en Zondag naar Negara voor de stieren races. Hier kijk ik echt heeel erg naar uit!
  
• Maandag vrije dag vanwege onafhankelijkheids dag.... En dus met alle collega's spelletjes doen op het strand

Ja ... life is good