Ice Ice Baby!

Dit is Ietje. In Indonesische spelling "Ice". De enige overlevende van een nest van 3 van mijn kat. Mijn God, wist ik veel dat straat katten al met 3 MAANDEN zwanger kunnen worden! Dus voordat ik de kans had om Poeppie te laten steriliseren, was ze al zwanger. EN veel te klein. Uitendelijk moest ze geopereerd worden omdat de kleintjes er niet uit kwamen. Een keizersnee..... EN dat in een land waar mensen vrouwen sterven tijdens de bevalling omdat er geen verzorging en geschoold personeel is. Nusa Tengara Timor, oftewel in koloniale spraak; de kleine Soenda eilanden, hebben het hoogste sterfte cijfer voor vrouwen tijdens bevalling en kinderen under 5 jaar van geheel azie!

Maar hollee, mijn kat een keizersnee.
beetje raar, ... maar ben wel blij met hem/haar ...

Moeder en kind maken het goed! Waar blijven de gestampte muisjes?

DrukDrukDrukDrukDrukDruk

Ja ja ja ja ja!
Ik weet het. Ik ben hartstikke slecht in het onderhouden van deze blog. Er is een nieuw verhaalthe in ontwikkeling... maar voor nu alleen even een opsomming van mijn achterlijke schema, zodat jullie een beetje een idee hebben waarom ik al blij ben dat ik gewoon even op de bank (ipv het strand! aangezien de regentijd begonnen is!!!) kan liggen....

18 October was de laatste keer dat ik wat schreef... sinds toen ......

• 20 Oct; workshop gegeven
• 21- Programme meeting
• 22- selectie dag voor 2 nieuwe staff leden
• 23 & 23- workshop voor nieuwe vrijwilligers en nieuwe partners
• 26: Nitrox cursus duiken! geslaagd!
  
• 26-29 Op tour naar java,; Solo en Jogyakarta
• 29 avond - 31 Oktober - CUSO fusie vergaderingen
• 3 November: 2 nieuwe staffleden, 15 CUSO staff leden en een research team starten allemaal vandaag en hebben natuurlijk introductie programma, sessies etc nodig. De fusie is een feit, ook in een klap 8 nieuwe vrijwilligers erbij! Aankost van Financieel VSO manager uit UK.
• 4- Sessie met nieuwe vrijwilligers, aankomst staff UK
• 5-7 Workshop met alle nieuwe staff en deelnemers uit Thailand
• 8-leuk weekendje weg met Britse en Thai deelnemers ... mocht helaas niet baten - Ik ben aan de beurt met de "emergency"-phone en er is een ongeluk met een vrijwillger.... Zeg maar DAG avonden en weekend!
• 9- Ophalen vrijwillger van vliegveld, hele dag in ziekenhuis
• 11-17 In Singapore als "niet-medische" begeleider voor zieke vrijwilliger. Hele week zuper koud in heftige airconditioning in Singapore.
• 18 aankomst nieuwe vrijwilligers
• 20-21 Workshop met CUSO vrijwilligers
• 22- DOOD! Heb in iedergeval voor dood op de bank gelegen. Af en toe kwam mijn hoog zwangere kat even kijken of ik nog leefde door HARD in mijn voet te bijten
• 23- Om 5 uur 's ochtends naar TULAMBEN om te duiken, samen met Emma, collega en vriendin en aanstannde zaterdag voor het laatst hier in Bali voordat ze vetrekt naar Tsatsikisatn (geen idee hoe je dat in hemelsnaam spelt!!!!)
• van 8 to 8 in Kantoor!

En belangrijke dingen eerst Sinterklaas/surprise feest voor volgende week is in iedergeval geregeld!

En er is natuurlijk ALTIJD Karaoke om mijn energy weer mee op te laden... dus.... Alles gaat gewoon goed, alleen, druk druk druk druk!

ha ha ha!
Dus ... sorry! Maar ik beloof verbetering!
Hele dikke kus van Anne

vanaf nu ga ik lekker aftellen... over 19 nachtjes slapen ga ik lekker duiken in Thailand en Burma ...

Aan het werk in Maumere

De laatste maanden zijn extreme hectish geweest op mijn werk, al vertel ik daar niet zo heel veel over. Of in iedergeval, niet in detail. VSO gaat fuseren met de Canadese vrijwilligers organisatie, CUSO. Iedereen die wel eens een fusie van dichtbij heft meegemaakt, weet dat het veel voeten in de aarde heeft. Nou voel ik mezelf wel eens een duizenpoot, of schaap met 5 poten, maar dat is nog niet genoeg om het allemaal makkelijk rond te breien. Maar het houdt het mijn werk interesant. Nou schijnt ere en Chinees spreekword te betstaan, of eigenlijk is het een vloek, :”Dat je in interessante tijden mag leven!” EN interessant is het. Af en to een beetje te interessant.
We hebben tot 1 November, tot de fusie een feit wordt, even geen manager voor ons “livelihood” programma. Ik heb maar weer eens twee petten op, die van directeur en “livelihood” manager, en het is al zo verdories heet! En zo ben ik ineens weer in Flores, Maumere deze keer, om vrijwilligers en locale organisaties te bezoeken.

Ik heb net drie aaneengesloten dagen kunnen vinden in mijn overspannen agenda, en ik moet een strak schema volgen om alle vrijwillgers en partners te kunnen bezoeken. Dat is natuurlijk vragen om problemen in Indonesia. Allereerst is het vliegschema complete veranderd; ipv 8.30 am, vertrekt het vliegtuig om 14.30 en op de weg terug zijn we nu geplanned om 7 am, ipv 14.30. Ok dan! Dus rest er nu slechts volle dag om met iedereen om de tafel te gaan zitten. Zucht …..

Een van mijn vergaderingen is met de plannings afdeling van de lokale gemeente. Onze vrijwilligster doet daar echt een geweldige job, door de stem van de locale bevolking in de planning te laten gelden. Je denkt misschien, puh, da’s toch niet wereldschokkend? Misschien niet wereldschokkend, maar wel een enorme stap voor het Indonesische platteland! Vergeet niet dat het tot 10 jaar geleden nog gewoon een dictatuur was!
Het is prachtig om al die verschillende groepen om de tafel te hebben zitten, de grote regerings jongens (letterlijk) en de piepkleine vrouwkes van het platteland (ook letterlijk). En ik, in mijn mooie batikbloes en een gele kinderpleister op mijn oor.
De vele muggenbeten waren gaan ontsteken en er was niets anders beschikbaar …..
Heel charmant!

Verjaardag

Oooooooooooooh! Wat een fantastische overvloed aan kaarten, electronische wensen, Facebook berichtjes cocktails en kadootjes heb ik gehad. Fantastisch! Hartstikke bedankt!

Ik had maandag vrijgenomen en heb me lekker laten masseren, daarna heerlijk naar het strand en ‘s avonds met een groepje vriendinnen Thai’s gaan eten …. Hmmmm
De volgende dag verraste mijn personeel me met een heerlijke lunch met al mijn favoriete Balinese schotels en een confettie bom die me bijna een hartaanval bezorgde! Echt heeeeeeeeeeel erg gaaf. Ik heb me in tijden niet zo jarig gevoeld!

Ramadan en Idl Fitri

O mijn god. Of liever gezegd, oh, Allah! Ik doe vrolijk mee met de minderheid in mijn kantoor en vriendenkring. Ik vast van zonsopgang tot zonsondergang. Ontbijt om 4 am, sjacherijnig om 7 am, omdat ik niet kan slapen en verbazingwekkend, helemaal niet hongerig tot 6.20 pm.MIjn enige consessie is dat ik blijf drinken. Stiekum als ik op kantoor ben in Jakarta of Yogyakarta, en meer openlijk op het katoor in Bali. (Ja, omdat we met de Canadese vrijwilligers organisatie gaan fuseren, hebben we tot 1 April 2 kantoren). In Bali eten we normal gesproken met elkaar tijdens de lunch. We hebben echt een fantastische kokkin; ibu Wayan en de lunch is normaal gesproken het hoogtepunt van mijn dag, wat zeg ik, tijdens mijn donkere dagen was dit het hoogtepunt van mijn leven! Oh, zelfs de enge groene en roze sliertjes in kokos smurrie die ze soms als snack maakt vind ik geweldig!

Anyhow, nu is de helft van het kantoor aan het vasten, oftewel “puasa”. En dit groepje is ongeveer de helft ‘geregistreerd’ moslim. Ja, geregistreerd, want je MOET een godsdienst hebben in Indonesia. En je kan maar kiezen uit 6 godsdiensten; Islam, Protestant, Katholiek, Hindu, Budhist en Confusianism. De andere “puasas” zijn of “solidariteits vasters” of maken gebruik van deze periode om de vasten tijd van de eigen godsdienst in te halen. En dus solidariteits-vast ik gezelli mee, met mijn collega’s, met vrienden en met 200 miljoen andere Indonesiers …. Zelfs Jeanette, een vriendin uit Nederland die hier lekker twee weken op bezoek kwam, deed mee als we samen met Nana op pad gingen.

Ramadan is ook een tijd van moderatie, reflectie en ‘zakat’; het geven van aalmoezen aan de armen zoals verplicht in de Islam traditie. Meer dan 7% van de Indonesische bevolking leeft van minder dan 1 dollar per dag. Meer dan 48% leeft van 2 dollar per dag. EN ik kan je verzekeren, zelfs al verbouw je je eigen groenten, het is echt onmogelijk om dit voor langere tijd te doen en gezond te blijven. Aan het begin van dit jaar, heb ik, samen met 4 vrijwilligers een week lang van 1 dollar per dag geleefd. Het was echt een eye opener. Waar kan je in hemelsnaam schoon water vinden? Vervoer? Medicijnen als je ziek bent? Groenten of fruit? Ik heb een dagboek bijgehouden van die tijd, misschien kan ik ooit de tijd en energie vinden om het op deze blog te zetten. Maar terug naar zakat. Eergisteren kondigde een zakanman aan dat hij voor zijn ‘zakat’, mensen 3 dollar zou geven. 3 dollar! WOW! 2.000 mensen kwamen erop af. 21 mensen werden dood gedrukt en letterlijk onder de voet gelopen. 21 doden om 3 dollar te krijgen. Verschrikkelijk.

Het zou zo gemakkelijk zijn om te vergeten dat er schrijnende armoede bestaat. Ook in Bali. Naast de surfer dudes, de Russische patsers vol met bling bling, naast de trendy gezinnen met boven gemiddeld aantal kids (kids zijn de nieuwe Porsche, alleen de rijken kunnen een grott gezin zelf onderhouden), naast de backpackers en hippy jellilala’s, naarst alle sabbatical-year “op zoek naar mezelf”burned out professionals, naast de zonaanbidders en overwinteraars, daarnaast bestaan ook de armen van Bali. In de Balinese cultuur bestaat bedelen niet. Maar ruilen wel. Het is traditie om voor een klein bedrag een niemendalletje te kopen / ruilen met de armen. Meestal zie ik daar niet zoveel van. Overdag ben ik op kantoor, en ‘s avonds komt er niemand aan de deur. Maar soms, als ik overdag thuis ben, en de deur staat wagenwijd open, dan komt er letterlijk iedere paar minuten iemand langs. De piepkleine middenstanders en marskramers, schoenlappers, zoete broodjes, pinda’s, eieren, pap, nasi, sate, soep, oud papier ophalen, vuilnis, karton, plastic flessen. Oh, en magi k alstublieft de witte bloemetjes uit uw tuin komen ophalen voor de temple? En dan de mensen die dingetjes willen ruilen … een bosje van 3 uien. Een zelfgemaakt mes. Droge visjes. Het is allemaal nog geen stuiver waard, maar je betaald een kwartje. Dus net andersom van in “op de markt is je gulden een daalder waard”. (En hoe heet dat tegenwoordig? In het winkelcentrum is je gulden een Euro waard? Of ook andersom?). EN als een omaatje langs komt, kan ik het meestal niet weerstaan en eindig ik met een kilo kleine visjes, een roestig mes en een schoon geweten.

Vandaag was ik vroeg thuis, want na mijn ontbijt van 4 uur kon ik niet meer slapen, en ging ik om 6 uur naar kantoor. En toen zag ik weer eens een nieuwe deur tot deur service … een dansend aapje. Voor 5.000 rupiah (40 Euro cent) halt een mannetje een zielig aapje uit een doosje, en die doet een dansje op je varanda… zucht.

Weg schoon geweten. En weg schone veranda

Vakantie en walvissen en haaien en walvishaaien

16-25 Augustus
De rest komt later maar kijk toch eens naar deze prachtige walvishaai die op nog geen 2 meter afstand majesteus onder me door zwom!

Work and play

24 Juli – 2 Augustus

De afgelopen maanden ben ik voor werk contstant op kantoor geweest. Er waren gewoon teveel administratieve en management dingen waardoor ik dicht in de buurt moest blijven. Natuurlijk, hier en daar een meeting in Jakarta of Yogyakarta, even naar een organisatie in Bali of ter afwisseling naar een 5-sterren hotel (inclusief 5 sterren snacks!) in Bali voor een meeting, vanwege ons gehandicapten werkervarings programma bij internationale hotels…

Maar nu… hmmm… ben ik voor een hele week in Flores, Ruteng om precies te zijn,

En natuurlijk maak ik lekker van de gelegenheid gebruik om het weekend ervoor te gaan duiken!

Ik woon dan wel op Bali, inclusief de prachtige stranden, de geweldige cultuur en de minder leuke kanten van het massa toerisme. Maar een bezoek aan Flores is een bezoek aan het veld werk, daar waar het echte VSO werk gebeurd, hier in Bali ben ik natuurlijk voornamelijk voorwaardescheppend …. En tegelijkertijd is een bezoek aan Flores een bezoek aan toerisme in de kinderschoenen.

Samen met college/vriendin Emma, haar vriendje en op het laatste moment Nana, een vriendin van mij, gaan we een lang weekend naar Saraya en Labuanbajo, een mini paradijsje, Prachtig wit strand, blauw water gevuld met onnoemelijke visjes en zacht, kleurrijk, wuivend koraal,een simpele hut, heerlijk eten dat ongeveer 2 uur na bestelling arriveert en herten op het strand … wat wil je nog meer?

Nou, duiken bijvoorbeeld! En het liefst in de buurt van enge grote komodo varanen! YES!

Na al dat genieten wordt het dan echt tijd dat Emma en ik hard aan het werk gaan. Er voegt zich nog een college bij ons en gezamenlijk gaan we hobbeldebobbel 4 uur over kronkelweggetjes naar Ruteng. Waar het KOUD is. In de heuvels. De eerste vergadering is geplanned om 9 uur, met de gemeenteraad. In vol ornaat staan we gereed om te worden ontvangen. Na 3 uur komt men ons voorzichtig informeren dat de vergadering is uitgesteld. Misschien kunnen we vanavond naar het huis van de secretaries komen? Neem wat snacks mee, want het wordt informeel.

En terwijl we langzaam weglopen en met verschillende raadsleden een praatje maken, worden we terug geroepen door de voorzitter. En na 5 minuten halt hij dan allerlei mensen uit de o zo belangrijke vergadering om met ons te praten …

Ha ha… Ja,hier maken we planningen om vervolgens complete last minute planningen te maken, die we dan ook weer gewoon net zo makkelijk moeten kunnen veranderen.

Na alle vergaderingen wordt het hood tijd voor meer werk op de grond en dus ben ik 2 dagen bij vrijwilligers. Bij iemand die water voorzieningen aanlegt met een locale organisatie, en ook bij een vrijwilliger die boeren advise geeft hoe voedzame gewassen te verbouwen. Je zou denken dat boeren hues wel weten hoe ze dat moeten doen. EN ja, dat deden (verleden tijd!) ze ook. Maar eerst hebben de Nederlandse kolonisten de mensen verplicht om alleen nog gewassen te verbouwen die geld opbrachten voor de kolonisten (yep, deze politieke zet veroorzaakte armoede en hongersnood in Indonesie, en tegelijkertijd redde het Nederland van het randje van failissement) en ten tweede door de “groene revolutie” van voormalig president Soeharto. Het was zijn ideaal dat iedere Indonesier witte rijst zou eten (in plaats van mais of casave, wat toch armoedige troep is…). Dat betekent dat de traditionele gewassen, die geschikt zijn voor een klimaat en bodem als in Flores, zoals mais, casave en allerlei sort van heggeblaadjes, niet meer verbouwd worden. Terwijl het zooooooo verschrikkelijk voedzaam is, en beter zou zijn voor de mensen. Maar die zijn allemaal gebrain-washed dat ze witte rijst moeten eten. En nu is dus de ondervoeding het hoogste in gebieden als Flores, en heb je de vreemde situatie dat mensen het traditionele, voedingrijke voedsel zoals mais voor een habbekrats verkopen om een beetje rijst te kunnen kopen …. Want het kan niet (genoeg) verbouwd worden in Flores, en dus moet het duur ingekocht worden vanaf Java ….

Vandaar dus, helpen we boeren hoe ze traditionele gewassen kunnen verbouwen, op de juiste manier, met meer opbrengst en leren we ook de boeren en hun families hoe ze de dingen kunnen koken. Wie had dat ooit gedacht … kookles in Indonesia!