van Bali to Malawi!

“Afrika voor beginners”. “Het warme hart van Africa”… Enkele uitspraken over Malawi. Dat eerste kan wel kloppen, want de wegen zijn hier relatief good, iedereen spreekt Engels, het is veilig, klein en overzichtelijk en de mensen zijn hartstikke aardig. "Dus dat is wat ze bedoelen met dat warme hart", dacht ik toen ik bij ongeveer 10 graden in mijn feestjurk bij de Britse Ambassadeur op zijn gras stond kou te lijden tijdens een receptie die special voor mijn voorgangster en mij georganiseerd was….

Ik was een heel klein beetje voorbereid, want toen ik onverwachts moest overnachten in Zuid Africa, was het 11 graden… overdag … in de zon…. Ik had snel nog even op het vliegveld een trui en schoenen gekocht, maar die stonden dan weer niet bij mijn echte cocktail jurk ….

Ik ben tot het einde van dit jaar in Lilongwe, de hoofdstad van Malawi. De hoofdstad is klein maar uitgestrekt. Ik verdwaal constant in mijn trouwe ouwe VSO Toyota Hilux pickup truck. Het is uitgestrekt, met grote open velden en bosjes tussen de verschillende wijken en er zijn heel weining herkenningspunten, helamaal omdat de straten en wijken geen namen maar nummers hebbn…. Ik woon op 43/2/187….. Wijk 43, 2e gedeelte huis 189. Nou zou dat juist makkelijk moeten zijn, als er enige logica in de numbering zat. Tja, er zit logica in… de wijken zijn genummerd in volgorde van oorsprong … wijk 1 was de 1e wijk, wijk 2 de .. ja, je snapt ‘t. EN zo kan het dus dat naast wijk 43 niet wijk 42 or 44 liggen, maar wijk 10 en iets in de 20. Het is iedere dag weer een varrassing of ik thuis aankom, helemaal in het donker, want er is geen straatverlichting. Behalve bij het presidentiele paleis en het parlements gebouw. Dus als ik verdwaal in het donker blijf ik net zo lang rond rijden tot in letterlijk het licht zie, en vandaar kan ik dan mijn weg wel weer vinden. Hahahaha.

Mijn huis is echt mega groot, met 5 slaapkamers EN een apart gasten huis… Ik heb de eerste avond een kaart gemaakt anders zou ik ook nog eens in mijn ‘eigen’ huis verdwalen. Niet echt wat ik zelf wil, maar dit is het huis van de vorige directeur en het is voor nog 7 maanden betaald, dus verblijf ik ik nu in een soort ziekenhuis met al die kamers met beddeb en lege witte muren. En natuurlijk in echte Afrikaanse style is de tuin ENORM.

Ik schat een voetbalveld voor het huis achter het huis en aan beide kanten een handbal veld. Dus iedereen kan gerust langkomen en binnen komen… plek zat.
Om het iets warmer te maken in het ziekenhuis, heb ik ‘s avonds de open haard aan… Ja, da’s misschien niet wat je voorsteld bij AfriKa. Maar het warm langzaam op, overdag hoef ik buiten geen trui meer aan, maar wel op kantoor en in huis.

Gisteren ben ik met een collega naar Lake Malawi gegaan. Dat is een gigantisch meer. Het lijkt meer op een zee, want het is zo immense groot (zelfs groter nad mijn huis en tuin, ha ha).

Hier een paar fotootjes die ik onderweg geschoten heb. TOT SNEL!

Hup Holland Hup!

Mei, alweer voorbij

Mei, alweer voorbij en nog steeds niets op mijn blog geschreven….

Gelukkig blijf ik wel gewoon fotoos maken, dus iedere keer als ik ze op mijn computer download, word ik er weer even aan herinnerd … misschien leuk om te delen met alle familie en vrienden…Maar aangezien tegenwoordig iedere kleuter al een eigen website heeft, weet ik eigenlijk ook niet zo goed of eigenlijk iemand wel tijd en zin heeft om te lezen… En zo niet, dan misschien even lekker plaatjes kijken!

Nadat ik weer opgekrabbeld was van mijn long –en andere ontstekingen, was het weer vol aan de bak. Het was erg druk op het werk en daarnaast ben ik samen met Nana en andere vrienden en collega’s betrokken bij een ander vrijwilligers project; wij geven in de avond uren les aan een group gehandicapte jong-volwassenen. Dit is onderdeel van een groter project, van 3 van onze partner organisaties. Het is eigenlijk een werkvoorbereidings traject, voor mensen met een handicap die nog nooit buitenshuis gewerkt hebben. Er zijn lessen in Engels, werken met computers en sociale vaardigheden. De lessen zijn in de avond uren, zodat iedereen met een baan ‘s avonds als vrijwillige docent een bijdrage kan leveren. Ik vind het echt heerlijk om te doen. Zwaar, ingewikkeld, vermoeiend (na een lange dag op het werk van 6-9 ‘s avonds!), maar hartstikke leuk. De coordinator, heeft geen lessonplan of zo ontwikkeled, er is alleen een onderwerpen lijst, dus iedereen moet iedere keer als je een les komt verzorgen, ook het lesmateriaal zelf inelkaar draaien. Dus jeuken mijn handen en wil ik het project adopteren! Ha ha ha.

Ik schreef al eerder dat er eigenlijk constant ceremonies op Bali zijn. Ik weet nog goed, de allereerste keer toen ik in Bali aankwam, dacht ik "Ik hoop dat ik een keetje een ceremonie mee kan maken!" En na 5 dagen vakantie dacht ik al, "Ok, ik hoop dat ik vandaag GEEN ceremonie zal meemaken". Kun je nagaan als je op Bali woont ...

Maar eigenlijk vind ik iedere ceremonie weer gewoon leuk en bijzonder. Behalve als ik heeeeeeeel lang in de file moet staan. In mei kwam een van de belangrijkste ceremonies weer voorbij, Galungan en Kuningan. Dit is twee keer per jaar. De feestelijke periode duurt 10 dagen. Bij ons op kantoor begint het altijd met het maken van een PENJOR. Een “bamboe altaar paal” (tja. Letterlijke vertaling!, snap dat je daar niet een-twee-drie- wijzer van wordt!) moet bij ieder ingang van huis of dorp geplaatst worden. Op kantoor is dat altijd een geweldig excuus om buiten te knippen en te plakken en the giechelen en als team bij elkaar te komen. De laatste twee keer waren erg grappig, want na 3 jaar zijn wij, de niet hindoes op kantoor, gepromoveerd tot het zonder toezicht penjor’s maken. We waren zowiezo al een raar groepje in de rest van de straat, want normaal gesproken maken de mannen alleen een Penjor, en op kantoor hebben we bijna alleen vrouwen. Kakelende giegelende vrouwen, dus we kunnen het niet eens ongemerkt doen. Maar goed, Galungan dus. Tijdens Galungan komen de geesten van overleden voorvaderen weer terug op aarde om gezellig met de familie samen te zijn. Ter voorbereiding moet natuurlijk alles schoongemaakt en gereinigd worden. Ook zijn er veel dansen en andere activiteiten om de voorvaderen te vermaken. Rond ons nieuwe huis hebben we natuurlijk ook

weer een tempel(tje). Op Kuningan kwam onze hulo in de huishouding even langs om ook bij ons offers te brengen. En even later de huiseigenaar. En een paar Balinese vrienden. EN mijn collega’s. Gelukkig zijn Balinezen erg pragmatisch met de offers. Het gaat om het gebaar. Als de wierrook op is, mag je alles gewoon opeten. Wij hoefden dus even geen boodschappen te doen!!

Eugene en Marleen uit Nederland kwamen op vakantie naar Bali, brachten veel verzoek nummertjes zoals echte oude kaas, drop en Jazz magazines mee. En natturlijk ... ORANJE BOVEN spullen! Nu kan ik met boa's en bombarie naar het voetbal gaan kijken! En als bedankje moesten we natuurlijk naar de karaoke!

Verder.... ga ik morgen verder schrijven maar nu alvast de fotoos neerzetten....

Paashazen en stress konijnen en een nieuw huis

Vrolijke paasdagen!

Ik ben af en toe meer een stress konijn dan een paashaas....

Druk en stress natuurlijk als een van de vrijwilligers of staf ziek wordt hier in de tropen, maar ook vanwege visa perikelen, het contract met de regering van Indonesia en natuurlijk lange hete dagen op moeilijke wegen naar indrukwekkende projecten. Tegenwoordig valt het eigenlijk met de stress wel mee, het is meer vermoeidheid van alle drukke dingen. Dit is zeker geen 9-5 baan, en onze VSO noodgevallen telefoon is 24 uur per dag bemand/bevrouwd. Maar als ik niet de nood-telefoon dienst heb, en ik hoef niet te reizen naar een van de verre plekken, dan gebruik ik het weekend om heerlijk bij te tanken. Ik woon ten slotte in Bali! Strand, karaoke, heerlijk eten (Sorry Simone!), snorkelen, duiken, vrienden, hmmmmmmm!

Eens per jaar hebben we een "mega-event". Dan brengen we al onze lokale partner organisaties en vrijwilligers bij elkaar voor een workshop.
Het is meestal een hele tour om te organiseren, qua programma, en ook logistiek. Mijn favoriete onderdeel is de "community day". Heel veel van ons werk is adviseren, onderhandelen en werken met de organisaties. Niet iedereen (en zeker ik niet) kan direct met de communities werken. Maar als we toch alle vrijwilligers bij elkaar brengen, dan moeten we ook gebruik maken van al die welwillende mensen! En kunnen we echt met de poten in de modder de handen uit de mouwen steken (en meet van dat soort cliche-uitdrukkingen, maar wel waar!).
Deze keer deden we samen met de lokale bevolking een schoonmaak actie op het strand en gingen we koraal planten! Tja, ieder excuus om in de zee te zijn, he he!










De hele week verliep goed, en dat was maar goed ook, want tussen alle bedrijven door moest ik ineens ook gaan verhuizen!

Ik heb al eerder geschreven over de kuddes overwinteraars in Bali, de grijze golf. Meer en meer gaan deze grijze gepensioneerden niet meer terug naar Nederland.... En wat heeft dat nou helemaal met mij te maken??? Nou, omdat ze allemaal enkele jaren in Bali willen blijven, betalen ze 5 jaar vooruit.... En dus gaat de huur huizen markt hier HEEL ERG omhoog. Mijn huisbaas wilde daar ook aan meedoen, en verhoogde onverwachts de huurprijs met 20%. Nou heb ik een geweldig huis, maar ook een beetje groot. En nu dus ineens ook duur.... Daarom ... verhuizen!

TADA.... Afgelopen week zijn Nana en ik verhuisd naar een ander Balinees huis.

Iedereen is welkom want we hebben weer een geweldige logeer kamer!

Eindelijk een teken van leven.... in de Similan Islands, Thailand!

HMMMMMMMMM!
Even een weekje er tussenuit om te gaan duiken met Wicked Dive in de Similan Islands.
Het leven aan boord van zo'n duik boot is erg simpel... je eet, duikt, rust, eet, duikt nog eens een keertje en dan moet je natuurlijk weer eten en rusten.... HEERLIJK!

Prachtige dingen weer gezien en, zoals je in de eerste foto kunt zien, ook van errug dichtbij! manta's, haaien, octopus, slangen en natuurlijk miljoenen mooie gekleurde visjes.

Ik ben de komende weken weer hartstikke druk, dus dit was even een welkom tussendoortje.

Vanaf 1 April ga ik verhuizen naar een wat kleiner huis. Nana en ik gaan daar (weer) samenwonen, du je kunt binnenkort foto's en verhaaltjes verwachten.

Tot snel!

Familie uitbreiding!

Make photo slide shows at www.OneTrueMedia.com

Rennende koeien!

Klik op de video!

Aan het einde van de oogst tijd, wordt in Negara, West Bali, het Makepung festival gevierd. Met water buffels wordt er als een soort Indonesische versie van Ben Hur over smalle zandpaadjes tussen de droge sawahs geraced.


Oorspronkelijk komt dit gebruik uit Java, Madura, maar het is nu helemaal ingeburgerd in de Balinese beleving. En het was een echte beleving.


Dierenvrienden, let op, nooit naar dit soort of enige andere vorm van racen met dieren gaan, want het gaat er natuurlijk niet echt zachtaardig omgesprongen met de goeie lobbussen.... En dat is echt het rare van de relatie met de dieren. je ziet van te voren en na de races alle mannen liefderijk met de buffels omgaan, ze verzorgen, vertroetelen...


Maar oh wee, tijdens de race veranderen de meesten in bloed dorstige racende maniakken. een beetje zoals de \zachtaardige glimlachende beleefde Balinesen veranderen zodra ze op hun motortje zitten ...

Maar het was echt gaaf om mee te maken, in de droge sawah, op tijd opzij springen om de buffels die uit de baan vliegen niet over je heen te krijgen! Dus heb ik toch nog een beetje aan sport gedaan!