Vakantie en walvissen en haaien en walvishaaien

16-25 Augustus
De rest komt later maar kijk toch eens naar deze prachtige walvishaai die op nog geen 2 meter afstand majesteus onder me door zwom!

Work and play

24 Juli – 2 Augustus

De afgelopen maanden ben ik voor werk contstant op kantoor geweest. Er waren gewoon teveel administratieve en management dingen waardoor ik dicht in de buurt moest blijven. Natuurlijk, hier en daar een meeting in Jakarta of Yogyakarta, even naar een organisatie in Bali of ter afwisseling naar een 5-sterren hotel (inclusief 5 sterren snacks!) in Bali voor een meeting, vanwege ons gehandicapten werkervarings programma bij internationale hotels…

Maar nu… hmmm… ben ik voor een hele week in Flores, Ruteng om precies te zijn,

En natuurlijk maak ik lekker van de gelegenheid gebruik om het weekend ervoor te gaan duiken!

Ik woon dan wel op Bali, inclusief de prachtige stranden, de geweldige cultuur en de minder leuke kanten van het massa toerisme. Maar een bezoek aan Flores is een bezoek aan het veld werk, daar waar het echte VSO werk gebeurd, hier in Bali ben ik natuurlijk voornamelijk voorwaardescheppend …. En tegelijkertijd is een bezoek aan Flores een bezoek aan toerisme in de kinderschoenen.

Samen met college/vriendin Emma, haar vriendje en op het laatste moment Nana, een vriendin van mij, gaan we een lang weekend naar Saraya en Labuanbajo, een mini paradijsje, Prachtig wit strand, blauw water gevuld met onnoemelijke visjes en zacht, kleurrijk, wuivend koraal,een simpele hut, heerlijk eten dat ongeveer 2 uur na bestelling arriveert en herten op het strand … wat wil je nog meer?

Nou, duiken bijvoorbeeld! En het liefst in de buurt van enge grote komodo varanen! YES!

Na al dat genieten wordt het dan echt tijd dat Emma en ik hard aan het werk gaan. Er voegt zich nog een college bij ons en gezamenlijk gaan we hobbeldebobbel 4 uur over kronkelweggetjes naar Ruteng. Waar het KOUD is. In de heuvels. De eerste vergadering is geplanned om 9 uur, met de gemeenteraad. In vol ornaat staan we gereed om te worden ontvangen. Na 3 uur komt men ons voorzichtig informeren dat de vergadering is uitgesteld. Misschien kunnen we vanavond naar het huis van de secretaries komen? Neem wat snacks mee, want het wordt informeel.

En terwijl we langzaam weglopen en met verschillende raadsleden een praatje maken, worden we terug geroepen door de voorzitter. En na 5 minuten halt hij dan allerlei mensen uit de o zo belangrijke vergadering om met ons te praten …

Ha ha… Ja,hier maken we planningen om vervolgens complete last minute planningen te maken, die we dan ook weer gewoon net zo makkelijk moeten kunnen veranderen.

Na alle vergaderingen wordt het hood tijd voor meer werk op de grond en dus ben ik 2 dagen bij vrijwilligers. Bij iemand die water voorzieningen aanlegt met een locale organisatie, en ook bij een vrijwilliger die boeren advise geeft hoe voedzame gewassen te verbouwen. Je zou denken dat boeren hues wel weten hoe ze dat moeten doen. EN ja, dat deden (verleden tijd!) ze ook. Maar eerst hebben de Nederlandse kolonisten de mensen verplicht om alleen nog gewassen te verbouwen die geld opbrachten voor de kolonisten (yep, deze politieke zet veroorzaakte armoede en hongersnood in Indonesie, en tegelijkertijd redde het Nederland van het randje van failissement) en ten tweede door de “groene revolutie” van voormalig president Soeharto. Het was zijn ideaal dat iedere Indonesier witte rijst zou eten (in plaats van mais of casave, wat toch armoedige troep is…). Dat betekent dat de traditionele gewassen, die geschikt zijn voor een klimaat en bodem als in Flores, zoals mais, casave en allerlei sort van heggeblaadjes, niet meer verbouwd worden. Terwijl het zooooooo verschrikkelijk voedzaam is, en beter zou zijn voor de mensen. Maar die zijn allemaal gebrain-washed dat ze witte rijst moeten eten. En nu is dus de ondervoeding het hoogste in gebieden als Flores, en heb je de vreemde situatie dat mensen het traditionele, voedingrijke voedsel zoals mais voor een habbekrats verkopen om een beetje rijst te kunnen kopen …. Want het kan niet (genoeg) verbouwd worden in Flores, en dus moet het duur ingekocht worden vanaf Java ….

Vandaar dus, helpen we boeren hoe ze traditionele gewassen kunnen verbouwen, op de juiste manier, met meer opbrengst en leren we ook de boeren en hun families hoe ze de dingen kunnen koken. Wie had dat ooit gedacht … kookles in Indonesia!

Creamatie weekend

Weer een weekend voorbij en ik probeer in de resterende 15 minuten van mijn lunch break even een verhaaltje te schrijven. Is het eigenlijk al opgevallen hoe slecht mijn nederlands geworden is? Since ik niet meer iedere dag even met Simone praat of schrijf, gebruik ik amper mijn vaders taal nog. Nou schreef ik al niet zo heel vaak meer in het Nederlands, en voel ik het gemis van een spelling checker des te meer, maar nu gaat ook mijn gesproken Nederlands achteruit. Soms staat er ineens een Nederlandse vrijwilligser voor mijn neus die in het rap ABN tegen me gaat praten en dan moet ik echt even omschakelen ….HELP!!! Ik wil echt geen Adam Curry worden met zo’n raar Amerkaans/Engels accent. Als ik in Nederlands ben, dan heeft het Brabants echt de overhand, gek dat je dan helemaal in je primaire taal vervalt…. Anyway …. Het kan allemaal nog erger, vertalingen van Indonesisch in het Engels ....

Afgelopen zaterdag ging ik op zoek naar een leuke (en goedkope) plek om een team training te houden. Eigenlijk hadden we al besloten om het in Kintamani te houden. http://www.indonesia-tourism.com/bali/kintamani.html lekker rustig, lekker goedkoop want niet aan het strand dus amper toeristen, en lekker koel …. Helaas, helaas. Als leidinggevende heb ik altijd gestimuleerd dat mijn staff inspraak heeft dus …. Liever niet … te koud! Ja, het kan zeker 16-18 graden worden in de avond!

En dus ben ik om mijn vrije dag onder weg naar Candidasa. Een toeristen plek aan het starnd. Tenminste, dat was ooit zo. Met de bouw van de landingsbaan in Denpasar, is de hele water stroom rondom het eiland veranderd, zodat waar ooit prachtige stranden waren, er nu alleen een betonnen waterwering rest.

De meeste plekken zijn dan ook verlaten en vervallen. Rare plek. En gek genoeg, de plekken die wel leuk zijn, zijn al helemaal vol geboekt.... dan maar op mijn gemakje terug, ergens stoppen om een vis sateetje te eten en … in de file te staan….

In de file? Op Bali?

Ja ja, het is namelijk crematie seizoen!

Weken, maanden en in een enkel geval jaren van voorbereiding gaan vooraf aan de eigenlijke ceremonie. Natuurlijk helemaal verweven en beinvloed door hoe Balinezen aankijken tegen het leven en de plek die ingenomen wordt in de kosmos. Balinees hinduisme is gerelatteerd maar zeker niet hetzelfde als het hinduisme zoals we dat kennen uit India of Suriname. Volgens een college van me heeft het meer overeenkomsten met boedisme, en snapt hij niet waarom iedereen het hinduisme noemt. Anyway, we gaan geen labeltjes plakken, ik wil gewoon begrijpen hoe het in elkaar zit; Balinees hinduisme geloofd in reincarnatie. Dat is alleen wat ingewikkelder dan “je gaat dood en je wordt wakker in een nieuw lichaam”. Hieronder heb ik het gekopieerd van een andere website, helaas in het engels!

Er zijn verschillende fasen in het leven van iedere Balinees, van geboorte tot dood en iedere fase ken teen speciefiek ritueen en ceremonie. Mijn collega’s zijn echt iedere dag bezig met een ceremonie of voorbereiding van een ceremonie, in hun gezin, familie of buurt of buurt temple.

De laatste en meest belangrijke ceremonie is de crematie (ngaben). De familie helpt door de crematie om de ziel te bevrijden en terug te sturen naar God. Vanaf hier zijn er dan meer ceremonies die helpen om de ziel te (en nu zit ik vast in mijn vertaling …. Schoonmaken? purificeren? Reinigen? Wassen? …. Je begrijpt het hopelijk!

Er zijn bepaalde tijden, bepaald door de priester, die beter zijn voor dit process dan anderen. NU, in het droge seizoen, is het heeeeel goed om een crematie te houden. En zo worden familieleden opgegraven om vervolgens te cremeren. Ja, je leest dit goed. De overledenen worden eerst begraven als er geen genoeg geld is voor een crematie. Aangezien een crematie een mega groot spectakel is, en mensen een waaanzinnig grote ceremonie houden, met imposante torens, objecten, voorwerpen en eten voor een complete gemeenschap (weer eens wat anders dan dat obligate geen plakje cake!) , moet er hard gespaard worden en doe je het gezamenlijk, met andere mensen uit de buurt of stad.

Vorige week was ere en grote crematie van een lid van de koninklijke familie in Ubud die overleden was in de jaren 70! EN overall in Ubud hingen poster die toeristen lokken naar een “ngaben missal”. Oftewel massale crematie. EN gesponsored door een mobiele telefoon bedrijf!

EN daarom stond ik in de file. Verschillende keren. Bij verschillende crematies ….
Ach, ik was de rust zelve. Wat kan je anders doen dan denken over de zin van het bestaan en de onzin van je opwinden over tijdverlies als je getuige bent van een hele gemeenschap die gezamenlijk hun dierbaren heeft opgegraven om dan naar God te zenden via een uitbundige ceremonie? In ieder geval je raampje dicht draaien, want hoe prachtig ik de ceremonie en de symboliek ook vind, ik hoef geen gebakken oma op mijn armen!

Zoals beloofd … de fasen van het Leven en meer over crematies:

• Samsara, or Numitis, in which the soul experiences cycle of birth into a new body, then release at death, purification and punishment for misdeeds in a kind of hell,
• Neraka, a joyous period of residence in heaven,
• Suarga, and then re-birth into a new body.
• This cycle continues until the soul is sufficiently pure to attain Moksa, a state wherein it becomes one with God, in a place of perpetual peace, Nirvana, and no longer experiences reincarnation.
  But, when someone dies his soul cannot immediately leave the body completely and return to the world of God. Instead, the Atma hovers near the body, sometimes as a ghost that bothers the family. Only after the body's five elements have been returned by burning can the soul completely detach itself from the body.

The whole series of ceremonies that are involved with the return of the Panca Maha Butha to the Bhuana Agung are called Pengabenan, this is what we would call "cremation". There must always follow a second and complementary, complex series of ceremonies, Nyekah, in which the soul is returned to God.

Weekend

Oh, heerlijk!

Na een week hard werken en bijkomen van een jet lag en late avonden omdat ik weer eens verslaafd ben aan een tv serie (op DVD zodat je het in een keer achter elkaar door kan kijken ... Dexter deze keer) is het altijd HEERLIJK om 2 hele dagen hier op het eiland van de goden tot je beschikking te hebben! En er is zoveel te doen, allerlei toeristische dingen, gewoon naar het strand, tempels bezoeken, alleen of met vrienden, karaoke, naar de mall, shoppen, een cursus, yoga sessies, naar de sportschool, rondhangen in mijn hangmat, ETEN .... Wat zal ik eens doen ....

Maar ook de klimaatsveranderingen gaan niet aan Bai voorbij. Het is July en er zijn donkere luchten, zwarte wolken, een dreigende bui en hel sterke wind. Het mag dan wel 32 graden zijn, maar nu ik een geadopteerde Indonesische ben, is het gevoels temperatuur 14 graden. Plus je wordt gezandstraald op mijn favoriete strand. Plus het is crematie seizoen, en op mijn twee favoriete stranden zijn er dan constant upacara's (ceremonies) zodat je of gestoord wordt door de eenden die geoffered worden, of erger, je moet uitkijken dat je de as van de overledene niet in je gezicht of nog erger, in je sateetje waait.

Nee, geen strand maar hangmat en dan terwijl ik rustig lig te lezen, wordt ik via sms (hoe anders!) geronseld om mijn steentje bij te dragen aan onze omgeving .... Ik ga het strand schoonmaken.

ha ha ha ha! Er is een organisatie, Reefcheck, die dit samen met CocaCola organiseert. de lokale gemeenschap en de lokale duikscholen dragen allemaal hun steentje bij. en zo gebeurt het dat ik op zondag ochtend, 7 uur, me meld bij een duikschool.

We worden verdeeld in groepjes en ik ga met een groep Indonesische vrijwilligers naar Lembongan. Daar wacht de lokale gemeenschap in Coka Cola t-shirts, compleet met megafoon want er moeten natuurlijk eerst toespraken gehouden worden voordat we kunnen beginnen.

Als ik dan eindelijk het water in kan, want ik ben ingedeeld met de groep duikers, is het redelijk warm op het oppervlakte water, ... 23graden. Maar ik vrees het ergste zodra ik de thermocline
in het zicht krijg ...

Ik ga er doorheen en dan ARRGHHHHHHH! BRAINFREEZE! Hoofdpijn .... Ik check mijn duikcomputer en ik zie het echt goed....Ik check en check en dubbel check ... maar het blijft 16 graden!

Met mijn vetlaag kan ik het nog enigzins aan, maar ik kijk naar mijn Indonesische vrienden en die bibberen vervaarlijk. Ik zie trillende duikers en blauwe lippen. We zwemmen en werken snel, stukken touw, stukken doek (vanwege alle upacara's) en plastic ... Binnen een half uur hebben we zeker 20 kilo rotzooi verzameld. De Indonesische duikers hebben er meteen genoeg van, maar ik maar nog twee duiken met steeds een ander groepje. Ondanks de stukken rotzooi die we hier en daar vandaan plukken, zijn er prachtige stukken koraal bij. Ik geniet! En dan ook nog, op haar typisch Hollands gedacht ... gratis! ha ha ha!

Wanneer we terug gaan, natuurlijk meer toespraken, natuurlijk eten en dan over de hoge golven terug naar huis.

Ik val tevreden in mijn hangmat. Weer een stukje wereld gered!